Tell your friends!  Share/Like us on Facebook



 Dierbare BCR-kollega's en evenzo dierbare Bachvriendinnen en –vrienden,

 Het is al enige tijd gewoonte rond feestdagen een Newsletter te ontvangen en zo is het ook ditmaal. Hoe mooi ware het geweest u allen te informeren over een heerlijke nieuwe start met de daarbij behorende plannen. Het mag echter (nog) niet zo zijn. Wij kennen allen maar al te goed de nog steeds vigerende coronaregels en -beperkingen, inclusief de toonaangevende onzekerheid over wat mag en niet mag, wat kan en wat niet kan en vooral over hoe de toekomst er uitziet.

Desondanks zou ik u graag binnen enkele weken een "gedroomde", zij het nog globale, planning willen voorstellen, die in juni begint, bij wijze van uitzondering ook juli en augustus kleine uitvoeringen betreft en op de normale wijze verder gaat tot eind december.

Deze Newsletter is in zoverre "nieuw", dat de teksten niet van mij zijn maar van respectievelijk representanten van orkest, koor, en publiek: Veronika Hoffmann-Schneider (concertmeester), Pieter van der Heide (tenor) en Edmund Verbeet (triumviraatlid en trouwe BCR-vriend /-luisteraarr).

Ik wens u allen een mooie paastijd, een prachtige lente en een rotsvaste gezondheid.

 Met dank aan Veronika, Edmund en Pieter en hartelijke groet aan u en tot spoedig weerziens.

Hans Linnartz

 

 Unser Mund und Ton der Saiten

 Sollen Dir, für und für,

 Dank und Opfer zubereiten.

 Herz und Sinn sind erhoben.

 Lebenslang mit Gesang

 Großer König, Dich zu loben.

 Aria Nr. 5 für Tenor, 2 Soloviolinen, Streicher und B.c. aus BWV 1

 

Deze Aria uit de cantate "Wie schön leuchtet der Morgenstern" zouden wij een goed jaar geleden zingen en spelen – bij wijze van spreken een van de eerste Corona-slachtoffers.. Voor mij geeft deze tekst zeer goed weer, wat Bach met zijn muziek in iedere maat zeggen wil. Maar ook wat zijn muziek met ons doet – gevoel en verstand worden aangesproken en naar een hoger niveau getild – en dat natuurlijk voor het leven. Al meer dan een jaar kunnen wij dat niet meer samen realiseren en horen. De ontwenningsverschijnselen zijn indringend en pijnlijk en worden met de tijd ook niet minder..

Wat kunnen we doen?

- Iedere zondag de via de radio de bij het kerkelijk jaar behorende cantate(s) beluisteren.

 - Bach's vele andere werken middels toondragers beluisteren en daarbij eventueel ook een en ander over de composities of biografie te weten komen.

- In de kast met muziek duiken en zelf iets spelen of zingen, mogelijk heel voorzichtig, conform de corona-regels, samen met een partner op "gepaste" afstand.

Want ook bij deze "Bach in het klein" ervaart men de heel bijzondere "Harmonie universelle" van zijn muziek met z'n uitgebreide kosmos van menselijke gevoelens en de goddelijke verhevenheid ervan.

Maar toch: wij missen elkaar en wij missen U, beste luisteraars. laten we proberen uit Bach's muziek kracht te putten en daarmee de nog voor ons liggende, dorre periode te overbruggen.

 Wij zullen ons spoedig weerzien en weer horen.

 Veronika Hoffmann-Schneider Kleve 29.03.2021

 

 

Palmzondag 2021, 8.10 uur.

 Op WDR 3 Radio is een Cantate van Bach, passend bij deze Zondag in het kerkelijk jaar, te horen: BWV 182 "Himmelskönig, sei willkommen". Hoe intensief en geconcentreerd ik ook luister, een echte luisterbeleving wordt het niet. Hoe komt dat? Wat ontbreekt is de klinkende. zich aanpassende ruimte, de atmosfeer, de symbiose van alle zintuigen, die het luisteren tot een unieke luisterervaring maken. Vanmiddag om 17.00 uur in de St. Vituskerk in Hochelten had het totaal anders kunnen zijn.. Het ervaren team rond Hans Linnartz zou vast en zeker de Cantate van Palmzondag uitgevoerd hebben en mij daarbij geholpen hebben de gedachten die samenhangen met het begin van de Goede Week te verdiepen. Dat nu juist is het, wat de uitvoeringen van het BCR bijzonder maakt: de muziek wordt beleefbaar gemaakt, omdat zij in de context van het liturgisch jaar gebracht wordt, zich aan de ruimte aanpast en door de uitvoerenden uit onbaatzuchtige beweegredenen en zonder oneigenlijke pretenties uitgevoerd wordt. Dat kan mij een radio-uitzending niet brengen, ook niet als het – zoals vanmorgen –het Montréal Baroque Ensemble betreft.

 Al langer dan een jaar bepalen de zorgen rondom en de beperkingen vanwege Covid 19 ons dagelijks leven. Als ik al, als eenvoudige luisteraar, de uitvoeringen van het BCR mis, hoe zal dat dan voor de zangers/-essen en instrumentalisten zijn? Ik hoop, dat zij de samenhang en de wezenlijke impuls niet uit het oog verliezen. Het zou bijzonder jammer zijn, als ik op de Radio aangewezen zou blijven. Dan zou ook voor mij gelden, wat in het WDR 3 radioprogramma aan de bachcantate van vandaag voorafging: Tristis est anima mea.

 Edmund Verbeet Kleve, 21.03.2021

 

Onze jongste dochter woont met man en kinderen in China, maar wederzijds bezoek is niet mogelijk. Alle voorstellingen van ons schimmentheater zijn geannuleerd en zingen bij kerkelijke vieringen in het Arnhemse Rijnstate-Ziekenhuis is er voorlopig niet meer bij. Lezingen en work-shops die ik over iconen zou houden zijn naar later datum verschoven… Aldus een greep uit wat door corona geschrapt is in mijn agenda.

En Elten? Al lang, heel lang geen repetities meer, noch uitvoeringen. Het Bach Collegium Rhenanum zweeg stille. Stil werd het ook in huis, want oefenen en repeteren was helaas niet langer nodig. Maar wat gelukkig wel bleef was het woord, zowel in proza als in poëzie. Tijd om te lezen. Zo las ik het Handboek voor de vagebond, een cultuur-historische studie van Léon Hanssen, die een inspirerend pleidooi houdt voor een zwervend bestaan. Maar ja, zeker in deze corona-tijd staan er dan wetten in de weg en praktische bezwaren. Gelukkig is er de muziek! En zo heb ik de Songs of Travel van R. Vaughan Williams weer opgezocht met gedichten van R. L. Stevenson en ga ik, begeleid op piano door Pleuni, mijn vrouw, als vagebond zwervend op pad, lockdown en avondklok met voeten tredend!

Waarheen? In het lied Whither must I wander uit de Songs of Travel lees ik een antwoord: in de late avond is er het heimwee naar kind folks of old, kind hearts, the true hearts, that loved the place of old. The place of old… dan denk ik aan onze goede, oude St.Vituskerk in Hoog-Elten en aan al die lieve mensen die daar zovele jaren bijeenkwamen om bemoedigd en getroost te worden door de muziek van Bach. Maar nu is het stil en de kerk staat eenzaam daar op die heuvel now the friends are all departed. Maar weet, lieve mensen, dat spring shall come, come again, bring the sun and rain, bring the bees and flowers! Graag zing ik deze woorden en ja, af en toe wel met een brok in mijn keel.

Pieter van der Heide Arnhem 31.03.2021

 


Het volgende concert:

 (foto's: Henk Geerlings)

Beste Allen,

 

voorheen zei men: ". . geen bericht - goed bericht", Die tijden zijn helaas voorbij. Tegenwoordig geldt bijna dagelijks: ". . nog steeds geen goede berichten" en dat was het. Nauwelijks heeft men de indruk, dat het weer de goede kant opgaat of plotseling, als een duveltje uit 'n doosje, is er dan weer een nieuwe Covid-variant, van dichtbij of van verre, die alle prille hoop de kop indrukt. En dat op alle niveau's, bij alle leeftijdsgroepen en in alle denkbare leefgemeenschappen.

 

Ik hoop, u allemaal – mijn musicerende vrienden en collega's en de velen, die altijd zo vriendelijk zijn naar onze "Abendmusik" te komen om met ons van Bach's muziek te genieten of die daarin geïnteresseerd zijn – zijn zonder noemenswaardig letsel door de eerste anderhalve maand van 2021 gekomen. Ook diegenen, die om welke reden dan ook, niet aan één van de drie video-meetings konden of wilden deelnemen. Een periode, gekenmerkt door wachten, wachten op een nieuwe start van nagenoeg alles. Voor ons natuurlijk in het bijzonder onze muzikale activiteiten, die voor ons wezenlijker blijken te zijn dan we ooit gedacht hadden. Het wordt steeds duidelijker hoe zeer muziek een belangrijk communicatiemiddel is voor ons allemaal, met het grote voordeel van een indringende uitwisseling van gedachten en gevoelens, zonder daarbij te spreken. sterker, met muziek delen we deze intimiteiten als het ware spraakloos! Muziek voelt aan, beleeft, formuleert en deelt mede. Zij laat ons ademen, van gedachten wisselen en – bij wijze van spreken – leven. Wij zijn gewend om aan veel van onze handelingen een verder liggend doel toe te kennen, maar juist deze perspectieven bewegen zich in de coronatijd van ons af naar een horizon, die we niet meer zien, laat staan werkelijk beleven. Maar: "Aus der Tiefe . . ." (BWV 131) of anders gezegd, wij worden sterker en zijn met nieuwe energie en enthousiasme op een nieuwe start voorbereid, want darvoor is op het ogenblik alles op scherp gezet en klaar om te beginnen, zoals de pijl op de gespannen snaar van de boogschutter. Meerdere programma's liggen klaar en ik hoop, dat het nog vóór de zomer tot echt musiceren komen kan. Dat zou toch de best denkbare pijnstiller zijn bij alle tegenslagen en teleurstellingen van het moment. En met een terugwerkende kracht! Hoe somber het er vandaag ook uitziet, er komt weer een tijd met meer zon, warmte en activiteit.

 

Laten we niet vergeten hoeveel moois ons te wachten staat als we weer in de St. Vitus zingen en spelen mogen. Onze veelzijdige bas, Henk Geerlings, heeft in de sneeuwperiode een serie mooie foto's gemaakt van de St. Vitus en omgeving. Twee ervan komen met dit bericht, enkele anderen staan binnenkort op de Site. "Schauet doch und sehet . ." (BWV 46)

 

Het voordeel van het huidige maatschappelijke dal, waarin we verkeren, is, dat het eigenlijk alleen nog maar beter kan gaan. Ofschoon ook die veronderstelde zekerheid niet meer volledig te vertrouwen is. Ik begin te watertanden als ik denk aan de vele prachtige cantates en andere composities, die klaar liggen om in diverse bezettingen uitgevoerd te worden.

 

Wees, alstublieft, niet boos, dat ik niets doe met videorepetities en soortgelijke acties. Het brengt naar mijn mening te weinig wezenlijks en versterkt slechts het heimwee naar "the real thing", namelijk het deelnemen aan de totstandkoming van speciale klanken, in speciaal daarvoor ontworpen ruimtes en met de specifieke, unieke emotie- en gevoelservaring, die het samen musiceren biedt. Dat samen musiceren transformeert zich dan tot een merkbare saamhorigheid, waarmee we het mooie in verbondenheid waarnemen.

 

Ik ben overtuigd van de terugkeer van intensieve en sterke muzikale – en in het algemeen kunstzinnige – activiteit zodra wij ons weer zeker en veilig kunnen/durven voelen. Die zekerheid is de beste garantie voor ongeremde creativiteit en kunstzinnig initiatief, wat in zich al spannend, riskant en animerend, maar ook onzeker is. Maar dan gaat het om een veilige, bijna aangename onzekerheid.

 

Ik wens u allen het allerbeste, een spoedig weerzien in en rondom de St. Vitus, een stralende gezondheid én de mogelijkheid ons bezig te houden met wat wij het liefste doen: daar muziek maken.

 

Lieve groeten aan alle zangers/zangeressen en instrumentalisten en tevens aan al onze trouwe toehoorders en meevoelenden muzikale vrienden en vriendinnen,

 

Hans Linnartz


 Beste (Muziek- / Bach-) Vrienden

 . . . 2020, wat een Jaar. Inderdaad, een Kroonjaar! Als men niet bij het gigantische verzorgingsproces van duizenden onverwachte zieken betrokkenn is/was en om die reden in voortdurende stress leeft of erger, heeft men als een mol in een vreemd grasveld rond moeten ploeteren, niet wetend wat te doen, wat te verwachten en waaraan gewerkt moet worden. Lockdown. velen van ons hebben de tijd benut om eindelijk te regelen, wat al lang eerder geregeld had moeten zijn, op te ruimen (verplaatsen), dingen te vervangen of nieuw in te richten. Maar de contacten met familie, vrienden, lieve én moeizame, bekenden en met nieuwe relaties hebben wij allemaal gemist. En nóg. En hoe! Wij hebben allemaal vastgesteld, dat we anderen nodig hebben als frisse lucht, om te ademen, te leven, om mens te zijn.

 

Waarmee ik het meeste moeite heb en wat me droevig stemt is de volledig ontknuffelde en de-intimiseerde samenleving. Wij ontmoeten ewlkaar bijna steriel als waren wij schaakstukken, zwijgend en onbeweeglijk in een woestijn. Uiterlijk zonder emotiees, stil en leeg, waardoor de zich voorgestelde en ook vanzelfsprekende knuffells en omarmingen steeds virtueel sterker worden in hun afwezigheid, met steeds meer armen en omhelzingen, zoals de intimiteiten van duizendpoten of octopussen. In plaats daarvan begroeten we elkaar met alternative rituelen uit andere kulturen.

 

Maar wij, van BCR en BCR-Freunde, hebben iets wat veel medemensen niet hebben, de onuitputtelijke geschenkenkast van de muziek, die ons bijna bij alle gevoelssituaties zonder tegenprestatie ter beschikking staat. Wij kunnen er naar luisteren, er van genieten of zelf spelen, zoals het uitkomt. Het kan ons troosten, verblijden, sterker maken en rust geven. Er zijn honderden, duizenden prachtige composities, die ons ten dienste staan en dat op ieder moment en overal. Gedurende het beluisteren zijn onze echte vrienden altijd in de buurt, want muziek is leven, beweging, gevoel, bewustzijn en communicatie tegelijk.en geeft uiting aan wat wij niet meer of gebrekkig verwoorden of verwerken kunnen.

 

Ik weet het, het doet zeer, dat wij de hartomvattende en indringende beginmaten van de Hohe Messe niet in uiterste concentratie met honderden vrienden delen kunnen/mogen. Maar die maten, die accoorden zijn er nog steeds! En wij zullen ze, zodra het mogelijk is, weer allen samen en met vele toehoorders beleven en in ons eigen innerlijk integreren, waar ze eigenlijk nooit weggeweest zijn. Daar geloof ik vast in, we zullen geconcentreerd en geluukig zijn als nooit tevoren. Wij zijn aan zoveel moois gewend, maar die gewenning was en is natuurlijk nooit vanzelfsprekend.

 

Maar ook als de huidige muzikale abstinentie toch nog langer duurt dan voorzien of gehoopt, het musiceren en de daarbij behorende beleving komt met zekerheid terug, want muziek is in ons en niets kann dat wegnemen. De tijd komt, dat de boeien weggenomen worden en dan zullen we niet meer te houden zijn. Dit is onze muzikale Advent, daarna spelen wij alle denkbare Virussen simpelweg van tafel, weg er mee, en staan sterk en stralend samen in de echte muzikale beleving, en met de muziek keert ook de zon terug.

 

Veel van wat al voorgenomen en voorbereid is zullen we proberen alsnog te realiseren. Er zijn voor 2021 talloze plannen, waarvan de konkretisering slechts wacht op de verbetering van de nu nog wankele sociale mogelijkheden. Jullie kunnen er op vertrouwen, dat ik iedere mogelijkheid, die zich voordoet, zal aangrijpen om zo veel mogelijk BCRers te betrekken bij toekomstige muzikale activiteiten. Voor nu: ik wil jullie niet nog weer eens blij maken met een dode mus, ergo, nu even geen nieuwe plannen in concreto, maar – zoals gezeg – als de wind draait ben ik alert en zijn we er allemaal bij.

 

We kunnen ons met muziek omgeven en daarmee beschauwend en hoopvol voorbereid blijven op betere tijden en vooruit kijkend samen dit bizarre jaar uitleven. Een nieuw Jaar, nieuwe mogelijkheden, nieuwe intitiatieven.

 

Maar vooral: geloof aan de goede kant van alles, inclusief de toekomst, geloof aan de anderen en... blijf gezond . Met hartelijkste en kerstgetinte groeten,

Hans Linnartz
Materborn, December 2020

 


Beste BCRlers en beste Bach(BCR) -Vrienden,

 

een klein levensteken in lastige, moeilijke tijden. Natuurlijk hoop ik in de eerste plaats, dat het jullie allemaal goed gaat en iedereen geestelijk en lichamelijk gezond is. Dat is al een geschenk. Ik vrees echter, dat ook bij ieder van jullie – net als bij mij - dezelfde honger leeft naar het zelf en samen muziek maken. Ik had nooit gedacht, dat men de anders zo vanzelf-sprekende dialoog, die door de muziek en het musiceren ontstaat tussen musici onder elkaar, luisteraars onder elkaar en tussen musici en luisteraars onderling zo verschrikkelijk missen kan. We hebben het voorrecht ons doorgaans met muziek bezig te mogen houden, welke op bijna verleidelijke wijze onze geest, gevoel en zintuigen beïnvloedt richting gevoelens van rust, vrede, schoonheid en geluk. Want – zoals ik het ervaar – is de muziek van Bach inderdaad een soort brug tussen verschillende werkelijkheden, die, welke wij normaal genomen waarnemen kunnen en waarin wij leven, werken, denken en voelen, én een andere, die we slechts vermoeden, in de verte aanvoelen, maar die ons desondanks geenszins onberoerd laat.

 

Ik weet het: ook in de stille-tijd is muziek niet weg, verdwenen, we kunnen naar muziek luisteren, de noten lezen, een partituur analyseren, maar niets gaat boven het zelf "maken", het zelf "toebereiden" van muziek en alle samenstellende elementen ervan beleven en mede vormgeven. Een altijd weer rijker makende ervaring van de unieke communicatievorm, die muziek nu eenmaal is.

 

Ik neem aan, dat wij allen dat enorm missen en hoop, dat het – tenminste vanaf september – weer "normaal" functioneert en zelfs naar een hoogtepunt kan voeren met de Hohe Messe in November. We musiceren dan eindelijk weer eens met velen en gaan samen die enorme, meeslepende uitdaging met extra energie weer aan.

 

Intussen heb ik geprobeerd voor de komende maanden enkele noodoplossingen te vinden die niet in strijd mogen zijn met de actuele corona-beperkingen, die nu in Duitsland en Nederland gelden, maar snel veranderen kunnen. Eerst dacht ik, dat zoiets al in Mei gerealiseerd zou kunnen worden, .gesprekken met diverse personen, ook met Theo (uiteindelijk de pastoor van de St. Vitus) en goede raadgevers hebben mij duidelijk gemaakt, dat de beschikbare tijd voor alle complexe regelingen voor mei te kort dag is. Er moet namelijk veel van te voren geregeld en georganiseerd worden, als men bedenkt, dat wellicht niet meer dan ca. 50 personen zo een "Musikalischer Andacht" bezoeken mogen, netjes in corona-opstelling. We moeten voorkomen, dat we sommigen van u de deur moeten wijzen. Blijft derhalve slechts een poging een en ander op de 14de Juni te organiseren.

 

Met Theo van Doornick ben ik daarover nu in gesprek. Doel: op de 14de Juni een "Musikalische Andacht" (formeel een godsdienstige bijeenkomst, waarbij vooralsnog koorzang en gemeentezang niet zijn toegestaan!!) te houden met slechts 7/8 instrumenten en voor de diverse stukken steeds maar één solozanger(es) of –instrumentalist(e). Het staat nog niet vast, maar Theo acht het zeer kansrijk.

 

Bij die gelegenheid zouden dan ook de beide voor April geplande toespraken van de burgemeesters van Zevenaar en Emmerich in het kader van de viering van de bevrijding van Nederland in mei 1945 voorgedragen kunnen worden. Overigens staat – zoals gezegd – nog niets vast, want er moet eerst nog voor diverse zaken (o.a. Stanislauskollege) een oplossing gevonden worden. Meerdere bij dit voornemen betrokken instanties hebben bovendien hun eigen beperkingen en daardoor ontstane tijdelijke onmogelijkheden.

 

Er is nog geen sluitende oplossing voor de limit van maximaal 50 bezoekers. Zodanig dat het niet tot onaangename teleurstellingen of onnodige fouten aanleiding geeft. Een telefonisch meldpunt, aanmelding per E-mail, herhaling om 18.15? – wij denken verder tot we een oplossing hebben. We zullen ook de gebruikelijke concertgerichte reclame achterwege laten, kranten, posters en programma's. Een en ander zal slechts langs deze weg (interne Info, Newsletter en aankondiging van Theo in de Missen en Kerkdiensten in Elten, Hüthum en Hochelten) bekend gemaakt worden. U ontvangt in ieder geval nog ruim van te voren verdere info daarover. Eerst maar proberen de 14de Juni te realiseren. Ik hoop natuurlijk van harte, dat het lukt. Drie solisten hebben hun deelname al toegezegd en repertoire is er genoeg.

 

Blijf gezond en verticaal en wees hartelijk gegroet, Hans

 


Bachfest Leipzig "WE are FAMILY" geannuleerd

Das BCR war voller Vorfreude: 2020 sollte das Bachfest Leipzig "WE are FAMILY" stattfinden - und das BCR wäre ein Teil davon gewesen! Alles war geplant, organisiert...und dann kam leider die folgenden offizuielle Absage des Veranstalters, die auf ein Bachfest 2022 hoffen lässt:

 

"Die heutige Nachricht ist ganz anders – sie fällt schwer! Wir schreiben sie in gedrückter Stimmung und mit Wehmut im Herzen: Das Bachfest Leipzig 2020 wird nicht stattfinden!

 

Wir haben die letzten Wochen gehofft und gebangt und ihr mit uns. Niemals hätten wir noch vor gut einem Monat überhaupt daran gedacht, dass ein Virus uns alle aufhalten wird. Jedoch schwand diese Hoffnung von Tag zu Tag etwas mehr. Immer weiter griff und greift die Corona-Pandemie um sich, immer mehr Länder verhängen Ausgangs- und Reisebeschränkungen, immer unwahrscheinlicher wird es, dass wir im Juni zum Normalzustand zurückgekehrt sein werden, um mit Gästen aus aller Welt ein großes Bach-Familientreffen feiern zu können. Nun hat der Oberbürgermeister der Stadt Leipzig unter Berücksichtigung dieser Aspekte die Absage des Bachfestes 2020 angeordnet.

 

So hart euch und uns diese Absage trifft, so sehr sind wir uns aber auch darin einig, dass „BACH – We Are FAMILY“ damit nicht aufgegeben werden soll. Denn eines haben wir gelernt in den vergangenen zwei Jahren: Sie ist groß, diese Bach-Familie, sie überwindet Grenzen und sie steht zusammen – jetzt mehr denn je! Ein Großteil von euch hat die Idee begrüßt, das Konzept ins Jahr 2022 zu übertragen. Und so wird es kommen! Wir halten die Vorfreude noch etwas länger aufrecht und feiern unser Familientreffen im Juni 2022 in Leipzig.

 

Wie werden uns mit und für euch bemühen, das Programm auch 2022 nahezu identisch durchführen zu können. Dazu bekommt ihr natürlich frühzeitig Informationen. Zudem werden wir euch noch in diesem Monat darüber informieren, welche Optionen es im Hinblick auf die Rückgabe von bereits erworbenen Konzerttickets geben wird.

 

Wir danken euch sehr für eure Unterstützung, euren Zuspruch, euer Verständnis und euren Mut, auch in 2022 mit dabei zu sein. So war euer Engagement, das ihr sicher schon in Proben und Reiseplanung gesteckt habt, nicht vergeblich!"



Lieve Bachvrienden,

 

Musiceren is een geschenk. Het vertolken van Bach is een nog groter geschenk. En dat te mogen realiseren in de St. Vitus kerk in Hoch-Elten is voor ons allen die houden van muziek, Bachs muziek en speciale plaatsen, het "non plus ultra". Achter de St Vitus kerk kijkt men over een zeldzaam mooi, bijna sprookjesachtig gebied: het Rijnland. Binnen is men als in een vertrouwd mooi huis en daarom hebben we de eervolle taak om daar Bachs composities uit te voeren voor iedereen die het horen wil. En zo is de naam "Bach Collegium Rhenanum" het gevolg van onze gemeenschappelijke liefde voor Bach, voor deze kerk, het landschap en onze doelstelling. Een tweede geschenk was en is het, dat zo velen met groot enthousiasme, inzet en toewijding gereageerd hebben en mee doen. Dat maakt elke repetitie en elk concert tot een feest, een feest zonder einde, want telkens komt er een nieuwe episode en een nieuw thema.

 

We zijn met iets heel moois begonnen en elke volgende stap brengt ons nieuwe vreugde. Daarbij staan we nog maar aan het begin. Als men zich realiseert wat nog komen kan, welke prachtige muziek er ook met de wat grotere werken van Johann Sebastian Bach voor instuderen en uitvoeren klaar ligt, kan men begrijpen dat wij, de uitvoerenden, amper kunnen wachten om ermee aan het "werk" te gaan. Net zoals u, die bachs muziek, zoals ook wij, willen meebeleven, met nieuwsgierigheid en vol verwachting deze uitvoeringen tegemoet ziet.

 

Met dank aan pastoor Theo van Doornik en aan de Duits-Nederlandse cultuurvereniging "Liemers-Niederrhein", die ons liefdevol hebben opgenomen en last but not least, met dank aan u, die onze vreugde door uw luisteren naar onze muziek alleen maar groter maakt, wensen wij het Bach Collegium Rhenanum de toekomst die ons allen voor ogen stond en die het hopelijk door inzet en toewijding prestatie zal bereiken.

 

Hans Linnartz

 

Liemers-Niederrhein is een vereniging tot bevordering van culturele contacten tussen Nederland en Duitsland in het grensgebied Liemers.

Sinds 1965 richten we onze maandelijkse uitvoeringen niet slechts op de meer dan 450 leden van onze vereniging, maar tot allen die geïnteresseerd zijn in grensoverschreidende culturele samenwerking. Literatuurlezingen, voordrachten, concerten en excursies prijken op het jaarprogramma dat in 2013 door de samenwerking met het Bach Collegium Rhenanum is uitgebreid.

 

Voor Liemers-Niederrhein is het een eer en verrijking, het statutaire en organisatorische raamwerk te kunnen zijn voor de grote inzet van de zangeressen, zangers en muzikanten onder de deskundige leiding van Hans Linnartz. Johann Sebastian Bach en zijn muziek worden in Nederland en Duitsland op gelijke waarde geschat. De St Vitus kerk te in Hoch-Elten ligt in het hart van de Liemers-regio. Wanneer daar door Duitsers en Nederlanders muziek van J.S. Bach ten gehore gebracht wordt, levert dat in meerdere opzichten een indrukwekkende samenloop met de doelen van Liemers-Niederrhein op.

 

Stoni Scheurer (Voorz. NL)

Edmund Verbeet (Voorz. D)

Fotos: Tom Oosthout

Gabriel's message - Hochelten, 20.05.2018

Georganiseerd door de Duits-Nederlandse cultuurvereniging Liemers-Niederrhein e.V.